Loslaten

De herfst is weer aangebroken
De bladeren vallen weer van de bomen
Het oude loslatend
Ruimte voor nieuwe dromen

Verleden is verleden
Het is tijd om verder te gaan
Meer leven in het heden
Dromen najagen

Groeien als persoon
Oude patronen vervagen
Loslaten is de sleutel
Zoals de bomen dit doen
Als de herfst in aangebroken

Bewondering

Zojuist een onverwachts gesprek gehad, onder het mom van beter een goede buur, dan een verre vriend. Een gesprek waar ik stil van werd. Bewondering was wat ik voelde.

Deze stoere man vertelde over zijn grootste angst, een angst waar hij met een stok achter de deur, eindelijk vanaf gaat komen. Jarenlang heeft deze angst hem parten gespeeld. En als je hem kent, ga je er van uit dat hij geen angst kent in zijn leven. Zijn heldhaftige avonturen tijdens het werk, de wijze hoe hij hier steeds weer mee om gaat. Zijn werk is niet makkelijk en zeker niet voor iedereen weggelegd. Maar ieder incident weet hij te herkaderen, zodat hij er mee om kan gaan. Incidenten van geweld, zowel fysiek als verbaal, respect voor elkaars culturen en geloofsovertuiging hoe moeilijk dit soms ook kan zijn, als je zijn ervaringen hoort. Door het herkaderen van zijn ervaringen, geloof je bijna dat al die incidenten weinig voorstellen. Een echte meester in herkaderen! Geloof mij, als ik zijn beroep had, had ik na 2 dagen het bijltje er al bij neergegooid en dat terwijl opgeven niet in mijn woordenboek voorkomt.

Respect had ik al voor hem en na het gesprek van zojuist, voel ik alleen maar bewondering en nog meer respect. Deze stoere man met een klein hartje, loyaal naar anderen toe en commitment is waar hij voor staat, heeft een manier gevonden om zijn angst aan te gaan. Terugkrabbelen is onmogelijk door de commitment die hij voelt. Een lang proces en straks voor iedereen zichtbaar.

Trots op deze stoere man, trots op het proces waar hij middenin zit en vol bewondering voor de wijze waarop hij dit aan gaat. De wijze waarop hij het vertelde, zoals hij zelf zei: “straks weet iedereen het en zal mijn Facebook gaan ontploffen, en toch moet ik steeds weer over mijn schaamte heen”. Voor mij een voorbeeld hoe zijn schaamte door hem wordt omarmd, wordt omringd met liefde en de acceptatie vanuit hemzelf, dat hem in staat heeft gesteld om dit proces aan te gaan.

We worden toeschouwer van zijn proces hoe hij zijn angst zal overwinnen, de grenzen waar hij overheen moet, de pijn die hij voelt. We gaan een andere kant van hem zien, een kant die hij graag verborgen houdt, echter door zijn acceptatie van zijn schaamte, zijn tomeloze commitment naar hemzelf en naar anderen toe, zorgt er voor dat deze angst zijn leven niet meer zal beheersen.

Onder het mom van beter een goede buur, dan een verre vriend, zal ik als toeschouwer zijn proces zien, hoe hij hier mee omgaat en het respect naar hem toe zal alleen maar groeien. Met bewondering zal ik het aanschouwen en laat dit een voorbeeld zijn hoe jij je schaamte kan omarmen met liefde en accepteert dat deze emotie er is, alleen dan kom je verder en deze stoere man is daar het schoolvoorbeeld van!

***16 juni 2016***

 

Innerlijk kind

Het kind in mij mag zich laten zien
Het kind in mij, ben ik
De wereld kan dit zien…
Mijn masker kan af

Het kind in mij, is er
Het kind in mij, wilt zich laten zien
De wereld mag dit zien…
Mijn masker mag af

Het kind in mij, is als de zon
Het kind in mij, is de onbevangenheid
De wereld gaat dit zien…
Mijn masker is af

***20 mei 2016***

Als het je even te veel wordt…

Emoties, soms kan je er echt hinder van ondervinden. En dan heb ik het over de negatieve emoties. Emoties van woede, irritatie, frustratie en noem maar op. Emoties komen en gaan, net zoals de golven in de zee. Op hoogtepunten laat je je leiden door de emoties in je lichaam en geest. Als de rust is teruggekeerd, heb je de ruimte om alles weer in perspectief te zien. Maar hoe doe je dat?

Emoties kunnen je overvallen, zonder dat je er erg in hebt. Emoties hebben en tonen is menselijk. Soms is de maat gewoon letterlijk vol. En ervaar je machteloosheid, onbegrip en onrechtvaardigheid. En als onrechtvaardigheid een belangrijke kernwaarde voor je is, dreig je in een spagaat terecht te komen. Van pure machteloosheid komen de emoties los. Los, op momenten dat je het eigenlijk niet wilt. Je wordt gehoord, ze laten je uitpraten en als je dan na zo’n heftige emotionele dag thuis komt, voel je je leeg en de tranen blijven maar stromen. Hoe zorg je er voor dat de rust weer terug keert?

Maar hoe doe je dat? En hoe zorg je er voor dat de rust weer terugkeert? Deze vragen hebben mij de afgelopen twee dagen flink bezig gehouden. Niet gedacht zoveel tranen te hebben. Als je alles gegeven hebt, energie er in hebt gestopt, voor jezelf en voor anderen, kan een terugkoppeling soms hard aan komen. Beter gezegd: lamgeslagen worden. ‘Waar doe ik het nog allemaal voor?’

Het vooral bij jezelf gaan zoeken. En dan met je innerlijke zelf in conflict komen, omdat je weet dat daar de oorzaak niet vandaan komt. Jezelf constant de vraag stellen: ‘Wat kan ik doen om verandering teweeg te brengen, om het tij te keren?’

Geschrokken reacties van de omgeving. Terugtrekkend in mijn eigen schulp, loslaten en vooral door blijven ademen. Uit angst voor het gevoel van falen, simpelweg door blijven gaan. Totdat het licht in de tunnel zichtbaar wordt en de knop daadwerkelijk om gaat. Je realiseert je, dat als je nu niet op de rem trapt, je omgeving en jezelf er onder gaan lijden. En dan zullen de emoties onder de oppervlakte blijven doorsudderen, totdat zij weer een hoogtepunt bereiken.

Verschillende personen in één situatie zorgen voor verschillende verwachtingen. In gesprekken vormt een ieder zijn of haar eigen beeld. En dan is daar het risico dat er een hele andere uitkomst is. Je hebt er baat bij als je verschillende gesprekken voert, zodat er een gezamenlijk beeld ontstaat. Het leed is echter al geschied en alleen ik kan daar verandering in aan brengen. ‘Wat heb ik nodig om verder te kunnen en om in gezamenlijkheid tot een oplossing te komen?’

Soms moet je gewoonweg een stap terug doen, om de ander de ruimte te geven. Een stap terug doen, betekent niet dat je de zwakste bent, maar juist de sterkste. Het persoonlijke gevoel van falen loslaten, jezelf de rust gunnen en geven om straks als de emoties in rustiger vaarwater zijn gekomen, meedenken in oplossingen, je weer met ziel en zaligheid inzetten voor het grotere belang. En ondertussen er op vertrouwen dat er opgetreden wordt, dat er continue geluisterd wordt, dat je steun ervaart en krijgt.

De komende weken tot aan de vakantie laat ik alles even van mijn schouders afglijden. Even de verantwoordelijkheden die ik onbewust naar mezelf toe heb getrokken loslaten. De rust pakken die ik nodig heb, om alles in één geheel te zien, zonder dat de emoties hierin sturend zijn. Een dag als vandaag, alles de boel latend, werkt relativerend en rustgevend. Het zal tijd nodig hebben en die tijd zal ik nemen. Een dag als vandaag zorgt voor dat beetje extra energie dat ik nu hard nodig heb om me in te zetten en mijn echte verantwoordelijkheden te dragen.

** *17 juni 2015***

Complimenten en talenten

De afgelopen weken heb ik veel mooie gesprekken mogen voeren. Individuele gesprekken en team gesprekken. Deze gesprekken stonden niet in verbinding met elkaar, echter hadden en hebben ze twee gemene delers: complimenten en talenten.

Ik heb de eer, een mooie en open groep op een laagdrempelige manier te begeleiden. ‘Het belang van feedback’. Het bijzondere aan dit team is dat zij open staan voor anderen, zonder dat ze het weten invloed hebben op de sfeer, op de persoonlijke ontwikkeling van hun collega’s, hunzelf en zelfs hun leidinggevende. Stuk voor stuk zijn deze personen unieke mensen, die per toeval samenwerken in een team.

Het meemaken van deze sessies brengt voor mij veel positieve energie mee. Ook ik leer van deze openheid en oprechtheid. En de groep staat bewust stil bij het geven van complimenten en het daadwerkelijk ontvangen van complimenten. In de praktijk schijnt dat toch lastig te zijn. In alle vertrouwen, openheid en oprechtheid wordt op een laagdrempelige manier hulp geboden om het geven van complimenten en het daadwerkelijk ontvangen van complimenten vaste bodem te geven in de team samenwerking.

Tijdens deze sessies worden ze bewust van de talenten die zij bezitten, want ze leren daadwerkelijk complimenten te ontvangen en daar even bij stil te staan. Talenten die breder inzetbaar zijn, dan waar ze tot nu toe voor gebruikt worden. Persoonlijke ontwikkeling, team samenwerking en balans zijn de sleutelwoorden. Er ontstaat ruimte, die benut wordt voor het menselijke aspect, een aspect dat vaak door de waan van de dag vergeten wordt.

Daarnaast heb ik een aantal mensen uit het middenkader van een organisatie mogen interviewen. Als onderdeel van een project waar vandaag de kick off van was. Tijdens deze interviews werd, onder andere, specifiek naar de talenten gevraagd. Talenten die zij in hun medewerkers terug zien, tijdens het werk. Talenten die breed inzetbaar zijn binnen de organisatie. Bij het uitwerken van deze interviews, kon ik alleen maar glimlachen. Want er werden zoveel mooie en inspirerende talenten benoemd. Ik heb ze ook allemaal de vraag gesteld of ze dit wel eens in een persoonlijk gesprek verteld hebben tegen hun medewerker. ‘Eigenlijk niet’, was het algemene antwoord. De organisatie en de individu doet zich zelf tekort om dit achterwege te laten. Gelukkig is er voldoende ruimte in het project om stil te staan bij de talenten die benoemd zijn. En deze talenten zullen ruimschoots aan bod gaan komen.

De groep personen die direct betrokken zijn bij dit project, zijn stuk voor stuk talentvolle mensen. Talenten die naar voren worden gehaald, zichtbaar worden gemaakt en dus breed inzetbaar zijn voor de organisatie. Een zeer belangrijk onderdeel van dit project zal zijn het ‘matchen’ van wensen, talenten en werkzaamheden/taken. Ik ben nu al nieuwsgierig naar de uitkomsten!

Verschillende gesprekken, verschillende achtergronden, verschillende personen en twee gemene delers, complimenten en talenten. Deel vaker een compliment uit en als je een compliment ontvangt, zeg dan: ‘Dank je wel’. En sta op een later en rustiger moment bij het compliment stil, voel het compliment in je hart. Je groeit als mens, je groeit als organisatie als talenten zichtbaar worden en benut worden. Het menselijke aspect is en blijft een belangrijk onderdeel, ongeacht van wat voor organisatie of werkverhouding je deel uitmaakt.

*** 22 april 2015***

Dagje Bouwbeurs

Net een dagje Bouwbeurs achter de rug. Niks bijzonders zou je zeggen, echter als vrouw toch soms wel één groot avontuur. Als we niet nagekeken werden, werden we wel genegeerd. Als we om informatie vroegen, zag je de mannen soms letterlijk schakelen. Of zoals bij één stand (ik noem geen namen) werd ons letterlijk de rug toegekeerd. Ik heb een man niet eerder zo geïnteresseerd naar een leeg blaadje zien staren. Voor het gemak, bleven we langer dan nodig bij deze stand, zonder resultaat, alhoewel, de man werd met de minuut zenuwachtiger.

De heren waren zeer ruim oververtegenwoordigd op de Bouwbeurs, echter we waren absoluut niet de enige twee dames. Helaas is de veranderende tijd onvoldoende doorgedrongen tot de organisatie van de Bouwbeurs en de standhouders. Op menige hoek stonden de schaars geklede, langharige dames verleidelijk te kijken naar alle voorbijkomende heren. De heren werden nog net niet letterlijk de stand opgesleurd. Dan hadden wij het als vrouw een stuk makkelijker, van opdringerigheid was totaal geen sprake.

Als vrouw wil je je natuurlijk ook welkom voelen op zo’n Bouwbeurs. Helaas, de gespierde bovenarmen en sixpacks waren nergens te vinden. O ja, natuurlijk, daarvoor hebben we de ‘Coca Cola Light’-reclame!

We hebben ons aangenaam vermaakt op de Bouwbeurs. En ook al zijn ze achtergebleven in de tijd, het heeft voor lachwekkende situaties gezorgd. En als moeder hoef ik geen foto van mijn dochter te zien in hotpants, liggend in een kruiwagen omringd door een aantal mannelijke bezoekers, dus ‘schat, bij deze ben je gewaarschuwd’.

Gelukkig was ons bezoek geen verspilde tijd. We waren er namelijk met een reden. En onder de standhouders waren ook mensen die zonder verbazing met ons in gesprek gingen. We hebben aangename en interessante gesprekken gevoerd. We deelden kennis over en weer en door de gesprekken ontstond er ook ruimte voor innovatieve ideeën. We zijn weer een stuk wijzer geworden en uiteraard hebben we informatieve folders meegenomen, want de gadgets waren nauwelijks tot niet te vinden.

***12 februari 2015***

Pure innerlijke kracht

Ik heb het al eerder gezegd: wat je aandacht geeft groeit. In de maand november en een deel van december zat ik letterlijk in een rollercoaster. Ik kreeg de ruimte om mijn talenten in te zetten. Ik zocht verbinding en kreeg vertrouwen.

Een mooie periode waarin ik meerdere keren uit mijn comfortzone ben gestapt, een periode waarin ik gegroeid ben. En niet alleen ik, ook de anderen die hierbij betrokken waren en nog steeds betrokken zijn.

Mijn persoonlijke droom werd in de wacht gezet. De ruimte, het vertrouwen dat ik kreeg en de verbinding die ontstond en groeide was belangrijker. Deze periode omvatte een groter geheel. Het draait niet om persoonlijke belangen, het draait om gezamenlijke belangen.

Echter het had en heeft forse raakvlakken met mijn droom. Toen de rust weer langzaam terugkeerde en de rollercoaster in snelheid afnam, ontstond er als vanzelf ruimte, ruimte om verder invulling te geven aan mijn droom.

Wederom ervaar ik dat wat je aandacht geeft groeit. Uit onverwachte hoeken word ik gevraagd voor advies, begeleiding en mening over zaken die te maken hebben met persoonlijke ontwikkeling. Iedere keer als ik hier over nadenk, gaat het borrelen in mijn hoofd en er ontstaat rust. Rust in plaats van zenuwen en onzekerheid die ik vorig jaar nog wel eens voelde.

Binnen no time schrijf ik de ideeën en mijn gedachten op papier. Met persoonlijke ontwikkeling als rode draad. Vandaag nog, zo vanuit één hulpvraag, liggen twee voorstellen klaar, waardoor ik eigenlijk al meteen kan beginnen. En tussendoor schrijf ik nog een tekst ter verdere communicatie om het grotere belang te dienen.

Door zo in mijn element te zijn, deel ik vanuit openheid, mijn ervaringen met een steeds groter wordende groep. Ik geef er aandacht aan en de groei zet onverminderd door. Ik voel de verbinding en het vertrouwen in elke vezel in mijn lijf.

Door de ontstane verbinding, door de kracht en het vertrouwen weet ik steeds weer de juiste personen te motiveren en te betrekken. Nog niet zo lang geleden zei ik tegen een collega: “jij zal zeggen dat we het samen hebben gedaan, echter jij was en bent de drijvende kracht”.

Vandaag is gebleken dat de ontstane eigen kracht door aandacht te geven aan het goede, aan het grotere geheel, de echte drijvende kracht is. Pure innerlijke kracht vanuit je eigen hart in verbinding met anderen.

***7 januari 2015***

Mijn wens voor 2015

De laatste uren tikken voorbij, dan ligt 2014 achter ons en verwelkomen wij 2015 met heel ons hart.

Ieder mens heeft geluk, lief, leed en verdriet gekend in 2014. De één meer dan de ander. In 2015 zal het net zo zijn. Zonder geluk, lief, leed en verdriet is er geen leven. Al deze ervaringen doen iets met je, je leert er van, je geniet er van, je geeft het een plek.

Als je geluk, lief, leed en verdriet accepteert, soms loslaat en bewust stil staat bij de mooie liefdevolle en gelukkige momenten, dan ontstaat er kracht vanuit je eigen hart. Waardoor de tijden van leed en verdriet meer verdraagzaam zijn.

Hoeveel ellende je ook mee hebt gemaakt en nog mee zal maken, vanuit je eigen kracht zal je stilstaan bij die mooie momenten in het nu. Vanuit je eigen kracht zal acceptatie van leed en verdriet makkelijker zijn. Je leert loslaten door jouw kracht die zich genesteld heeft in je eigen hart.

Hierdoor ontstaat er weer ruimte om je dromen na te jagen, te genieten van al het moois om je heen, stil te staan bij het hier en nu. Je groeit in je eigen kracht. En dat laatste wens ik één ieder toe in 2015!

07-09-14 12.42.40

***31 december 2014***

Het effect van een dubbele regenboog en een hagelbui

Na een paar dagen volledig binnen doorgebracht te hebben door een hardnekkige griep, had ik behoefte aan frisse lucht. Dus ik besloot dochterlief van school op te halen, zo’n klein stukje op de fiets moest toch wel kunnen, leek mij. En het is altijd leuk om dochterlief te verrassen!

Een donkere lucht kwam steeds dichterbij, een felle dubbele regenboog werd zichtbaar aan de horizon en de eerste grote druppels vielen, die daarna over gingen op een echte winterse bui. Ik voelde mij eigenlijk nog ontzettend beroerd en de regen maakte het er niet beter op. Daarnaast had dochterlief weinig haast, want ze nam haar tijd.

En toch toverde deze dubbele regenboog een grote glimlach op mijn gezicht. Heel even voelde ik mijn lichaam, na dagen van vechten tegen de griep, ontspannen. Ik had namelijk geluisterd naar mijn lichaam. Ik had behoefte aan frisse lucht en werd getrakteerd op dit mooie tafereel, een echt cadeautje!

De winterse bui nam iets af en dochterlief kwam naar buiten. Een glimlach op haar gezicht verscheen toen ze mij daar zag staan. Was het een glimlach omdat haar moeder er uit zag als een verzopen ziek katje of was het een glimlach van dankbaarheid? Aangezien ik dochterlief heel goed ken, was dit serieus een glimlach van grote dankbaarheid. Mijn moederhart vulde zich met warmte en liefde.

Ze draaide zich om en zag daar dezelfde dubbele regenboog als ik zag. Haar glimlach werd nog groter en samen met haar beste vriendinnetje waren ze ontroerd door dit mooie en bijzondere aangezicht. Ze raakten er niet over uitgepraat. Heel even voelde ik mij weer ‘kind’, genietend van die mooie dubbele felle regenboog, met hetzelfde enthousiasme wat kinderen eigenlijk altijd nog hebben.

Onderweg naar huis, uiteraard zonder dochterlief, want zij ging lekker spelen bij haar beste vriendinnetje, fietste ik de regenboog tegemoet, zo leek het en zo voelde het. De lucht werd grijzer en donkerder… De winterse bui nam toe en werd vergezeld door grote witte korrels. Deze kwamen neer op mijn jas, op mijn gezicht en zo nu en dan op mijn fietsbel, waardoor deze af en toe zonder het te willen rinkelde.

Ik voelde de vermoeidheid mijn lijf verlaten. Het was jaren geleden dat ik door zo’n intense hagelbui fietste. Ik werd overvallen door een herinnering uit mijn vroege jeugd: ‘Bij mijn moeder achterop de fiets, terwijl de hagelstenen om ons heen de grond raakten en onze gezichten raakten. Gezucht en gesteun verdwenen naar de achtergrond. En net als toen, voelde ik dezelfde veiligheid en warmte. Toen gaf mijn eigen moeder mij bescherming en warmte, doordat ik ineengedoken achter haar rug bij haar op de fiets zat en nu voelde ik de bescherming en warmte vanuit mijn eigen hart.

Luisterend naar mijn lichaam, kreeg ik meerdere cadeautjes aangereikt. Als eerste die mooie felle en dubbele regenboog, als tweede de herinnering uit mijn jeugd en de daarbij behorende emoties. En als derde, hetzelfde gevoel als toen, alleen dit keer komend vanuit mijn eigen hart. Ik ben dankbaar dat deze dag mij dit gebracht heeft.

*** 16 december 2014***

 

Metafoor van mijn leven

Vanochtend bladerde ik weer eens in mijn trainingsmap van de NLP Practitioner die ik in 2013 heb mogen volgen. Mijn blik viel op een handgeschreven metafoor over het leven, geschreven in mijn handschrift dus een metafoor over MIJN leven.

Deze metafoor heb ik vanochtend weer na ruim een jaar gelezen en wat raakt deze mij nog steeds. Erkenning, bevestiging: het is mijn leven. En deze metafoor deel ik graag met jullie:

“Bij mijn geboorte stond ik onderaan een berg. Het doel dat ik had was op de top van deze berg te komen. Stapje voor stapje klom ik naar boven, de ene keer rende ik een paar honderd meter, de andere keer kwam ik niet verder dan een paar meter, een blokkade versperde de weg naar boven toe, al klauterend, al dan niet via zijsporen, kwam ik toch verder, eenmaal voorbij de blokkade overviel mij een moeheid, waardoor ik gedwongen werd om de rust te nemen en om moed te verzamelen om door te gaan naar de top.

En zo rende ik, klauterde en kroop ik door de jaren heen om die top te bereiken. Maar het leven is het leven niet, als ik plotsklaps honderden meters naar beneden viel, een vrije val, een klein stukje door een versperring, weer terug bij af. Althans zo voelde deze vallen steeds weer.

Gelukkig mocht ik steeds weer de basis overslaan, want vanaf mijn allereerste ademhaling staat er een basis in mijn leven, waar ik op terug kan vallen. Dus helemaal vanaf het begin weer naar boven rennen, klimmen en klauteren hoefde niet. Steeds weer was er dat basiskamp, waar ik tot rust kon en mocht komen.

Na het verzorgen van mijn wonden, het zoeken naar steun, verdween de moeheid en kwam er een energie vrij om weer verder te gaan. Dit keer leerde ik eerder toe te geven aan de moeheid, waardoor ik eerder mijn rust pakte en langzaamaan naar boven klom. Een wijze les geleerd: ‘haastige spoed is zelden goed’.

Ook nu weer kwam het voor dat de weg naar boven toe versperd was, dat er een zijpad was, waardoor de weg naar de top toe langer duurde. En ook nu gebeurde het dat ik viel en naar beneden rolde. Dit keer werd ik er niet meer onzeker van, doorgaan en vertrouwen hebben in mijn eigen kunnen.

Al rennend, klauterend, kruipend, uitgeput van moeheid, kreupel van de struikelpartijen heb ik de top van de berg gehaald. Een ontlading, een mijlpaal! Ik heb meerdere bergtoppen en dalen gekend op mijn levenspad en steeds weer kreeg ik meer en meer vertrouwen.

Nu is het op naar de volgende berg, een pad die ik met vertrouwen tegemoet zie, een uitdaging die ik met beide handen aanpak. Want steeds weer kreeg ik de bevestiging, dat de basis die voor mij altijd onbewust belangrijk is geweest er altijd zal zijn. En die personen die mij deze basis hebben gegeven vanaf mijn allereerste ademhaling en mij nog steeds geven, is gedurende mijn levenspad aangevuld met andere steunpilaren, zij geloven in mij en welk pad ik ook kies, zij zorgen er voor dat ik op elke moment terug kan keren naar de basis om op adem te komen, nieuwe energie op te doen en mij pad weer te vervolgen.”

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

*** 14 november 2014***